Şimdi anladınız değil mi? Tüm şüpheleriniz sona erdi değil mi? İnsanların destek bekler gibi utanmazca güldüklerini gördükten sonra ne olduğunu kavradınız değil mi? Maharaştra Başbakanı Fadnavis’e sarılmak dışında hiçbir şey eksik değildi. Ortak hedefe ulaşmış olmanın verdiği coşkuyu o çiftin gözlerinde fark ettiniz değil mi? Hükümet ödülü olarak çiçek buketi alırken, gözlerindeki erken Diwali* havai fişeklerini görünce, bu dünyanın karanlığa boğulmasından dolayı endişelenmiş olmalısınız, değil mi?
İşte devrim öyle bir şeydir ki sıradan insanları yüce insanî varlıklara dönüştürür. Er ya da geç, böyle insanlarla bu dünyanın aydınlanacağına dair tam bir güven verir. Ama bu kolay bir süreç değildir. Bu bize, yol boyunca korkutucu olayların yaşanacağını, güvenin sarsılacağını, bunların sadece dışarıdan değil içeriden de olacağını ve sağlam bir yürekle ayakta kalmak gerektiğini hatırlatır. Devrim yolunun ne kadar zorlu olduğunu anlamadan ilerlenemeyeceğini göstermek için bazen tarih, Mallojula Venugopal gibi aşağılık insanlarla karşılaşma deneyimini önümüze çıkarır.
Mallojula Koteshwar Rao’dan başlayarak binlerce ölümsüz devrimci kahramanı duyup, okuyup, yazıp, birlikte çalışıp, onların dokunuşuyla güzel deneyimler yaşamış olan bu ülkenin halkı, bugün bu zehirli gülmeyi görmek zorunda kaldı. Bu belki de kaçınılmazdı. Yarın ya da öbür gün, böyle bir başka kirli sahneyle karşılaşabiliriz.
Bir bakıma Venugopal’in bu kadar açık, utanmaz, iğrenç ve aşağılık bir şekilde teslim olması daha hayırlı oldu. Devrimden dönenler olabilir. Birileri “git” dedi diye değil, yorgunluktan, hastalıktan ya da “artık yeter” diyerek evine dönen olabilir. Kimse buna bir şey demez. Onlar anıldığında, devrime katkıları, gösterdikleri cesaret, yaşadıkları zorluklar ve yaptıkları harika işler akla gelir. Saygıyla hatırlanırlar. Ama Venugopal bu türden biri olamadı ve bu şekilde anılma ayrıcalığına layık değildir. O, sadece yorulup silahını bırakıp eve gitmek istemedi; herkesin silah bırakmasını sağlamak istedi. Bunun için birçok hikâye anlattı. “Üzüntü dolu bir kalple” halka hikâyeler uydurdu. Devrimci hareketin uzun süredir ilerlemediğinden duyduğu kaygıyı dile getirdi. Onu ileriye taşımak için Parti komitelerinde tartışmalar yaptığını yazdı. Kimsenin onu dinlemediğinden şikâyet etti. Devrimci hareketi korumak için silahlı mücadeleye geçici ara verilmesi gerektiğine inanmalarını sağlamak istedi. Mücadelenin sona erdirilmesinin bile devrime hizmet ettiğini, yeni bir devrimci yolun oluşturulması gerektiğini savundu.
Bunların hiçbirinin doğru olmadığını, başka birinin bunu ispatlamasına gerek kalmadan kendi kendine ortaya koydu. Devrimci harekete, savunabildiği yeni bir yolunun olmadığını pratiğiyle gösterdi. Brahmanik Hindutva faşist hükümet başkanına silahını teslim edip, kendisine verilen görevi yerine getirmenin sevincini yaşarken, kahkahayla gülerek onun yanında durması bir görüntüden ibaret değildir, bu sahne birçok anlam barındırıyor. Sahnede zehirli bir taşkınlık var. Büyük bir tablonun parçası olan çizgiler var. Önceden belirlenmiş stratejik yönler var, anlaşmalar var. Hepsi bir araya gelerek bu sabah (15.10.2025) Gadchiroli’de o eyaletin başbakanı huzurunda Mallojula’nın teslim olma sahnesini oluşturdu. Onun ortaya attığı “silahlı mücadeleye geçici ara verme” sözü, Kagar bastırma stratejisinin bir parçasıdır.
Birileri hâlâ onun devrim için yeni bir teori hazırladığını düşünüyor mu? Maoist harekete yeni bir yol yazdığını sanan var mı? “Devrimci Halka Çağrı” diye yazdığı altı sayfalık metinle, parti kadrosuna yazdığı yirmi iki sayfalık yazılardaki saçma, yalan, ilgisiz cümlelerin, önerilerin, iddiaların arkasında mantıklı en azından dört harf arıyor musunuz? Yirmi yıldır devam eden baskılı ortamda, kuşatma altındaki savaşta sıkışan devrimci hareket için Merkez Politbüro üyesi ve resmî temsilci olarak çözüm aradığına hâlâ inanıyor musunuz?
Devrimci hareketin önünde elbette birçok zorluk var. Tüm bunların “yolun” yanlışlığından kaynaklandığını düşünen aydınlar hep vardı. Maoistlerin değişmesi gerektiğini düşünenler ve istedikleri şekilde değişmediği için onları eleştirenler de eksik olmadı. Bunun için akıllarına gelen şekilde Marks’ı, Lenin’i alıntılayanlara da kimse engel olmadı.
Mallojula Venugopal de Maoist hareketi değiştirmek istedi. Ama hareketi, karşılaştığı zorluklardan çıkarmak için değil; kendiyle birlikte teslim etmek için.
Devrimci hareket de kendi pratiğini, içindeki sorunları gerçek koşullara göre değerlendiriyor. İlerlemenin yollarını arıyor. Son yirmi yıldır, devam eden savaş yüzünden bu iş iyi gitmemiş olabilir. Ama bu, yolun yanlış olduğu anlamına gelmez. Zor durumdan çıkmak için sürekli değerlendirmeler yapılır. Bu tür tartışmalar, arayışlar, çatışmalar olduğu için devrimci inşa canlı ve yaratıcı çalışır. Venugopal önümüzdeki zorlukları ortaya koyan bazı cümleleri alıntılayıp, bazı tartışmalara değinerek sanki devrimci hareketi iyileştirmek, ileriye götürmek istiyormuş gibi açıklamalar yaptı. Devrimci hareketi tamamen durdurup sonra bir gün yeniden ilerleteceğini söyleyerek gülünç duruma düşmekten de çekinmedi.
Eğer sözlerinde zerre kadar doğruluk olsaydı, bu kadar aşağılık bir teslimiyet için BJP ile el sıkışmazdı. “Geri çekilme” adı altında, böyle bir politik ve ahlakî çöküşe uğradıktan sonra onu halkın hangi kesimi kabul eder? Kim yakınına yaklaşmasına izin verir? Eve dönüp huzurlu bir yaşam sürmek isteseydi biraz haysiyetini korurdu. İnsan olabildiği için biraz olsun onurunu korurdu. Maoist Parti’nin yolunun yanlış olduğunu düşünüyorsa, içeriden değiştirme şansı yoksa dışarı çıkıp alternatif bir yolda mücadele etmeye kalksaydı utanma duygusunu biraz daha korumuş olurdu. Bunların hiçbirini yapmak istemedi. Hiçbirine ihtiyaç duymadı.
O, Kagar Operasyonunun bir parçası oldu. İşte asıl hikâye bu.
Anlatması acı olan bir durum var: Üzücü olabilir ama açıklanmalı. Nedir bu? En yüce ideallere, değerlere, bilimsel siyasî teorilere ve bunların hepsine eşsiz halk gücünü sağlayan sınıf mücadelesindeki fedakârlıklara adanmış olan Maoist hareketin en üst seviyesinden böyle bir zehirli parazit nasıl sızdı sorusu, insanı dehşete düşürüyor. Ama gerçek bu. Bir kere Çin devrim romanı “Kızıl Kayaları” okuyun. Mallojula Venugopal gibi hain karakterler Çin ve Rus devrimlerinde de yer alır. Detaylardaki farkları veya benzerlikleri aramak için yorulmaya gerek yok. Özet aynıdır. Bu kadar şiddetli, acımasız bir toplumu insanî hale getirirken sınıflı toplum sarsılır, savaşın uç biçimlerinde insan bocalar, tereyağı gibi saf insanlar güçlü kalelere bend olur. Bu sınıf savaşında Venugopal gibiler de ortaya çıkar. Bunlar ise en yüce konumdan en aşağılık seviyeye alçalarak düşerler.
1 Ocak 2024’ten itibaren Kagar’ın kayıpları, demokratları ve devrim yanlılarını endişelendirdi. Bunlar hareketin ne kadar kayıp verdiğini düşünerek korktular. Bu kuşatma ve imha savaşında ayakta kalabilecek miyiz diye şüpheye düştüler. Ama devlet böyle düşünmedi; ne olmakta olduğunu gerçeğin içindeki devletten daha iyi kim anlayabilir ki? Bu kadar öldürüp bu kadar saldırmasına rağmen son tarihin yaklaştığını; ama hâlâ hedefe çok uzak olduğunu Amit Shah biliyor. Devrimi, sadece silahlarla, kızıl savaşçıların sayısıyla, hareketin coğrafi yayılımıyla değerlendirmez devlet. O devrimci hareketin gücünü bunlarla ölçmez. Sürekli silahlı saldırılar yapsa da, hava saldırıları düzenlese de, sadece bunlara dayanmaz.
Şehitlerin ardından yas törenlerinde oluşan kalabalıklar, kızıl bayraklı yürüyüşler, “Yaşasın Maoist Parti” nidaları, teorik kavgalar içinde seçilmiş olan uzun süreli silahlı mücadele yolu için ortaya konan teoriler, gerçeğe dayanan kanıtlar ve halkın yaşantısındaki olumlu etkilere bakan Amit Shah devrimci hareketin gücünü sezebilmektedir.
Dışarıdan kaç milyon asker saldırsa da, Keşmir’den birlik getirseler de, yüzlerce kişiyi öldürseler de, devrimci hareketin yok edilemeyeceğini devlet biliyor. Devlet, son Maoist’in son nefesini beklemenin boşuna olduğunu biliyor. O bundan çok daha fazlasının farkında. İçeriden yeni bir savaş başlatılmadıkça, geçilmesi imkânsız olan devrimci merkezin, hayati öneme sahip olan devrim yolunun ve halka ilham veren tarihsel güvenin yok edilemeyeceğini de çok iyi biliyor. İçeriden bir lider “devrim yolu yanlıştır, tüm bu yıllar boyunca yürütülen mücadele aşırılıktır, siyaset dışı bir askerî faaliyettir, Parti tamamen orduya dönüşmüştür, halktan kopmuştur, bilgisi yüzeyseldir” gibi savlar sunmadıkça, devrimci hareketi yıkamayacağını biliyor.
Kagar sadece askerî bir savaş değil, baştan beri söylendiği gibi aynı zamanda siyasî, sosyal ve kültürel bir savaştır. Bu da kanıtlanmış oldu.
Devrimci hareketin büyük fedakârlıklarla kazandığı silahlardan biri olan ve ona emanet tüfeği Mallojula Venugopal bugün devlete teslim etti. Ama o, zaten çok önceden devletin silahı olmuştu. Şimdi bizim bilmemiz gereken tek şey bu: Bu nasıl oldu? Gönüllü müydü? Zorla mıydı? Rüşvetle mi? Ne zaman ve nasıl başladı, bugüne nasıl geldi? Bunlar önemli. Bunlardan hangisi olursa olsun, bu devrimci hareket tarihinde benzeri görülmemiş bir ihanettir.
Bu nedenle, Venugopal’in öne sürdüğü devrimci hareket değerlendirmesi, üretim ilişkileri tartışması, devrimi ilerletmek için silahlı mücadeleye ara verme argümanı özetle Kagar Operasyonu’nun bir parçasıdır. Dışarıdan yürütülen imha savaşıyla içeriden yürütülen “savaş zamanı değil” argümanı birlikte işlemektedir. Yirmi ayda Kagar Operasyonu adlı bu iç savaş, devrimci harekete karşı böylesine çirkin bir iç savaş biçimi almıştır. Bu, kan dökülmesinden, insan öldürülmesinden daha dayanılmaz bir şiddettir. Bu kuşatma savaşının etkisiyle bazı kadrolar ve bazı liderler Mallojula Venugopal ve Takkella Vasudevarao’nun sözlerinden etkilenmiş olabilir. Onların liderliğiyle yollarından sapmış da olabilirler. Zorla teslim alınanlarda polisler gibi bu kişiler de rol oynamış olabilir. Bu da Kagar’ın bir yönüdür.
*Hindistan’da yapılan ışık festivali
Bu yazı avaninews.com sitesinden alınmıştır. Yeni Demokrasi tarafından çevirisi yapılmıştır.
