21 Mayıs 2025 tarihinde Hindistan’ın Chhattisgarh eyaletine bağlı Narayanpur bölgesinde bulunan Abujhmarh ormanlarında faşist Hint ordusu ile HKP (Maoist)’e bağlı PLGA savaşçıları arasında çıkan çatışmada aralarında HKP (Maoist) Genel Sekreteri Basavaraj’ın da olduğu 27 Maoist şehit düşmüştü. Basavaraj ve 26 Maoistin anısına çeviriyi okurlarımızla paylaşıyoruz. Yaşasın Marksizm-Leninizm-Maoizm!
21 Mayıs, Hindistan’ın Yeni Demokratik Devrim tarihinde karanlık bir gün olarak kalacaktır.
HKP (Maoist) Genel Sekreteri Yoldaş Basavaraj ve beraberindeki 26 yoldaş, Chhattisgarh eyaletinin Narayanpur bölgesindeki Orchha blokunda yer alan Gundekot ormanlarında 20 bin kişilik orduya karşı 72 saat boyunca kahramanca savaştıktan sonra şehit düştüler.
Yeni Demokratik Devrim yolunda ilerleyen görkemli bir tarihe sahip, Srikakulam’da doğan devrimci öğrenci güneşi. Kızıl, kıpkızıl bir şafak vadederek toprağa düşen halk savaşçısı Nambala Keshava Rao…
Srikakulam bölgesi Kotabommali yakınlarındaki Jiyannapeta köyünde bir okul öğretmeninin evinde doğan Nambala Keshava Rao, Warangal Bölgesel Mühendislik Koleji’ni (REC) kazandı. O zamana kadar okul ve kolejde oyunlar ve şarkılarla geçen öğrenci hayatı, REC kampüsünde bir dönüm noktası yaşadı.
Sömürücü devleti sağlamlaştırmak için egemen sınıfların silahları devreye girdiğinde, onları durdurmak için silahlanmanın kaçınılmaz olduğunu gören ve egemen sınıfların baskısına direnmek için gerekli teknolojiyi sağlayan mühendis Yoldaş Keshava Rao’ydu.
Silahlı birliklerin inşası, askeri eğitim ve meşru müdafaa saldırıları gibi pek çok konuda bizzat rehberlik ederek, ezilen halkın kurtuluşu için başlayan devrimi ileriye taşımada Yoldaş Keshava Rao’nun 50 yıl boyunca gösterdiği çaba, cesaret ve kararlılık paha biçilemezdir.
Srikakulam hareketinin gerileme yaşadığı dönemde o bölgeden Warangal REC’ye katılan Nambala Keshava Rao, sadece tek bir hayal kurmakla kalmadı. Tek bir hedef uğruna 53 yıl boyunca savaşarak ölümsüzleşti.
Devrimin en zorlu aşamasında Parti sorumluluklarını Basavaraj üstlendi. Onun ölümü devrim için onarılamaz bir kayıptır. Ancak o, sorumluluklarını gelecek nesil liderlere devretmek için önceden hazırlanmıştı. Şehit düşmeden birkaç gün önce yoldaşlarıyla konuşurken büyük bir netlik ve inanç içindeydi:
“Benim hakkımda endişelenmeyin. Ben bu görevleri en fazla iki ya da üç yıl daha yürütebilirim. Genç liderliğin güvenliğine daha fazla odaklanmalısınız. Hareketler fedakârlıklarla zayıflamaz. Fedakârlıklar boşa gitmez. Tarihte hiçbir zaman böyle olmamıştır. Tarih boyunca fedakârlıklar devrimci hareketlere güç vermiştir. Hala şuna inanıyorum ki… Bu fedakârlıkların ilhamıyla devrimci hareket, katbekat daha fazla güçle yeni bir seviyede yeniden ayağa kalkacak ve dimdik duracaktır. Önümüzde belirecektir. Bu faşist hükümetin şeytani planları başarıya ulaşmayacaktır. Nihai zafer halkındır.”
Devrimci hareket en zorlu durumla karşı karşıya olsa bile, onun devrimin geleceğine olan inancı buydu. Bu inanç Himalayalar’dan bile daha yüceydi.
Keshava Rao’nun ölümsüzlüğü Himalayalar kadar yücedir.
Ezilen halkın hayalleri bile olmayabilir. Maruz kaldıkları insanlık dışı baskı, şiddet ve sömürü yüzünden gözyaşı dökecek zamanları ve fırsatları dahi olmayabilir. Sömürücü toplum o insanların bedenlerini ve zihinlerini ezip geçerken kanları ya ter olup akar ya da işkencelerle kan olup dökülür; kurumuş gözlerinden bir damla yaş akma ihtimali bile kalmamış olabilir. Boğaz düğümlenerek ağlayabilmek için insanın boğazında biraz olsun ıslaklık kalması gerekmez mi?
Kimileri tartmak ve ölçmek için hazır bekler. Boğazları yırtılırcasına feryat edenler elbette çok olacaktır. “Neden böyle oluyor?” diye bir dönüp bakmamızı dostça tavsiye edenler de olacaktır. Acının neminin az ya da çok dokunmadığı kimse kalmış mıdır ki? Öylesine bir durumdur ki bu…
Ne muazzam bir hayat! Etrafında toplanıp öylece sıradan bir söz söylemek ya da yazmak mümkün olabilir mi hiç?
Yaşayan bir insana işkence edip öldürenler için, cansız bedenleri parçalamak hiç hesap edilecek bir şey midir?
Ancak bu topraklarda nice hikayeler var. Binlerce yıllık tarih kitaplarına yazılmasa da halkın şarkıları ve hikayeleri olarak ayakta kaldılar. Bu yeryüzü, milattan önce yaşadığını duyduğumuz Spartaküs’ü bile unutmadı.
Bu dünyada açlık olduğu sürece mücadele de olacaktır. Mücadele kahramanlarının anıları yaşayacaktır. Onların hikayeleri duyulacaktır.
Söyledikleri sözler ve şarkılar dilden dile yayılacaktır. Yüzyıl geçse bile, sizin silip yok etmek istediğiniz o isimler ve sözler yankılanmaya devam edecektir.
Devrim ya da isyan, birilerinin icat etmesiyle doğmuş bir şey değildir. Ölümlerle de duracak değildir. Biz o insanları zihinlerimize kazıdık.
Böyle olmazsa başka türlü; silahla olmazsa sloganla; sopayla olmazsa pankartlarla… Savaşlar durabilir ama mücadeleler asla.
Sen insanları yok edersin. Bedenleri yakarsın. Anıtları yıkar ve devrimin sona erdiğini yazarsın… Ancak günün birinde o isimleri yeniden duymak zorunda kalacaksın. Silahlar olmasa bile mücadelenin var olacağını idrak etmek zorunda kalacaksın.
