ABD emperyalizminin ve İsrail Siyonizm’inin İran’a dönük saldırıları devam ederken, saldırı bir ülkeyle sınırlı kalmayarak bölgeyi içine alma tehlikesiyle ilerlerken dünya halkları bu “yeni” dönemi yoksulluk ve barbarların zorbalığı altında karşılıyor. Tıkanan sisteme nefes aldırma arayışlarının sonucu olan bu saldırılarla gerileme, söz konusu saldırıların yoğunluğuna rağmen durmuş değil; aksine petrol krizinin önünü açan gelişmeler sadece tıkanmanın büyüklüğüne işaret ediyor. Kapitalist-emperyalist dünyanın liderliğini, dolayısıyla avantajlarını elinden bırakmak istemeyen ABD başta olmak üzere tüm emperyalist haydutlar, sistemlerinin çözülmesine nokta koyacak düğümü henüz bulabilmiş değiller. Saldırı ve savaş denklemiyle kurulmak istenen dengelerin sadece dengesizliğin giderilemeyeceği bilgisini vermesi devrimciler için, bilinenin gerçekleşmesinden ibarettir.
Ezilenler cephesindeki durum ise yoksulluğun yarattığı ağır tabloya savaş koşullarının eklediği yoğun baskı ve sindirme saldırılarıdır. Tüm dünyada halklar dünden daha fazla yoksullukla, faşizmle, zorbaların kibriyle ve dibi görünmeyen yozlukla karşı karşıyadır. Teknolojik gelişmelerin yarattığı olanaklarla halklar daha özgür bir dünyaya değil, daha karanlık bir dünyaya mahkûm ediliyor. Buna rağmen hak arayışları sürüyor, sokaklar terk edilmiyor, isyanın sesi kimi zaman yüksek kimi zaman zayıf olsa da çıkmaya devam ediyor. Halkın emperyalizme ve onların her türden yerli iş birlikçilerine karşı geliştirdiği tepkinin niteliği onun ne derecede örgütlü olduğu ile ilgilidir. Hareketin niteliğini belirleyen bu esas noktadır. Ve bu esas noktada henüz değişimi yaratacak nitelikte olunamadığı açıktır.
KİTLELERİ ÖRGÜTLEMENİN YÖNTEMLERİ
Sıkça denk geldiğimiz tartışmalardan biri kitlelerin örgütlenmesinde gelişen teknolojik alet ve yöntemleri nasıl kullanmak ya da değerlendirmek gerektiğidir. Gezi İsyanı ile gündeme giren, sanal medya ile örgütlenen “Z kuşağı” tartışmalarının da temel konusu buydu.
Hatırlanacaktır, o dönem de milyonların sokağa çıkışını nesnel gerçeklikten kopararak sanal medyanın gücü, iletişim araçlarının yaygın kullanımı ile açıklayan yorumlar yapılmış ve bunlar üzerine ciddi tartışmalar yürütülmüştü. Uzun bir zaman yoksulluk ve baskı altında mayalanan halkın bu öfkesini anlamakta zorlananlar nesnel koşulları doğru okumaya yönelmek ve eksik kaldıkları noktaları tartışarak doğru değerlendirmelerle çözümlemek, doğru bir politika belirlemek yerine kaynağını bu tartışmalardan alan başka tartışmaları gündemlerine almış, neredeyse özü olmayan bir harekete katılımı konu etmişlerdi. Yazınsal materyalin artık gereksiz olduğu, kitlenin gündemi sanal medya üzerinden takip ettiği, birebir kitle ilişkisi geliştirmek yerine sanal medyayı aktif kullanmak gerektiği gibi “gelenekten kopartan” tartışmalar bizi de kapsayarak yürütülmeye başlandı.
Aslında hiç bitmeyen bu tartışmaların bugün bir kez daha alevlendiğini görüyoruz. Yakın geçmişte yaşanan “kitlesel eylemlerin” yorumunda bunlara sıklıkla rastlıyoruz. İBB’ye dönük operasyonun ardından gelişen kitle eylemleri bir kez daha nesnel gerçekliği, kitlelerin genel durumunu ve eğilimlerini öğrenmek yerine onlara “nasıl önderlik edileceğini” göstermek için farklı yöntemlere ağırlık vermek gerektiğini tartışmaya kaymış durumda. Gençliğin sokağa çıkmasının nedeni ve nasıl gerçekliği sorularını soranlar bir kez daha sanal medyanın belirleyici etkisinden söz eder oldular. Bu tespitler ve değerlendirmeler beraberinde örgütlenme, kitlelerin nasıl örgütleneceği sorusunu gündeme getirmiştir.
Teknolojinin gelişimi, sanal medyanın kullanımının yaygınlığı ve dolayısıyla bu mecrada yürütülen ajitasyon ve propagandanın etkisi yadsınamaz. Bu araçların etkin ve yerinde kullanımı ile küçümsenemeyecek bir kitleye ulaşıldığı da doğrudur. Ancak gerek bu mecra gerekse de bu mecrada yürütülen propaganda faaliyetinin kitleleri örgütlemeye yetmediği, yetmeyeceği de bilmemiz, bilince çıkarmamız başka bir gerçektir. Kitlelerin bu alanlarda bizi görüp, ilgi göstermeleri mümkündür ancak bunun yüzeysel bir ilgi, ilgili kitlelerde algısal bilgi olacağı da bilinmelidir. Yoksa sanal medya üzerinden ulaşılan yüzlerce insanın pratikte somutlaşan bir örgütlü güce dönüşmemesini açıklayamayız. Devrim mücadelesine hizmet edecek hemen hiçbir araç asla değersiz, gereksiz değildir; bununla birlikte kullanılan her araç için doğru kullanma biçimleri ve somut örgütlenmeye katkısı belirleyici önemdedir.
A/P FAALİYETİNİN DEVRİMİMİZDEKİ ROLÜ
1902’de Politik Ajitasyon ve Sınıfsal Bakış Açısı makalesinde Lenin şunları yazmıştı: “Tümüyle her şeyi kapsayan politik bir ajitasyon, odak noktasını oluşturur, tüm toplumsal gelişmenin ve tüm halkın en yaşamsal çıkarlarıyla proletaryanın politik eğitiminin gerektirdiği çıkarları, onun tüm demokratik unsurları anlamında, birbirleriyle bağlıdır. (…) Bolşevik ajitasyon, halkın ideolojik ve politik eğitiminde, parti ile kitle arasındaki bağın sağlamlaştırılmasında, parti politikasının geniş̧ kitlelere açıklanmasında ve onların Sovyet rejiminin ve partinin karar ve direktiflerinin yerine getirilmesi için seferber edilmesinde en önemli araçtır.”
Devrimin örgütlenmesinde bu denli belirleyici bir rolü olan politik ajitasyon görevinin yerine getirilmesi ancak kitlelerle kurulacak sıkı bağlarla, bu anlamda olmak üzere birebir ilişkilerle mümkündür. Ajitasyon/Propaganda (A/P) faaliyeti, kitleye genel söylemlerle ulaşmaktan ibaret değildir. Aksine kitlelerin örgütlenmesine hizmet etmesi gibi bir amaçla hareket edeceksek, politik her somut gelişmeyi devrim lehine kullanmak, kitleleri aydınlatmak, kendi çıkarları doğrultusunda örgütlemek ve harekete geçirmek gibi bir bilinçle bu faaliyeti ele almalıyız. Faaliyeti bu bilinçle ele aldığımızda bugün tartışıldığı biçimi ile bu görevi sanal medya üzerinden gerçekleştiremeyeceğimizi de kavramış oluruz. Sınırlı olanaklara ve yüzeysel bilgilerle yapılacak faaliyetin kitlelerde en fazla algısal bir etki yaratacağını ancak daha ötesinin mümkün olamayacağını da görmüş oluruz.
Görevlerimizi ve bu görevlerin yerine getirilmesini devrim bilinciyle ele almadığımızda, “değişen koşulların gölgesinde” kalırız ve görevlerimizi gerçeğin gölgesinde yerine getirmeye başlarız. Buradan değişimi yadsımak, görmemek, değerlendirmemek gibi bir yaklaşıma sahip çıktığımız sonucuna varılmamalı. Değişen koşulları mutlaka görmek ve kavramak gerekir. Bunun için kafa yorulmalı; ancak bu kafa yoruşun bizi hangi sonuçlara vardırdığı önemlidir. Kitlelerle birebir ilişkilerimizi zayıflaması örneğin değişime göre hareket etme biçimimizin yanlış olduğunu gösterir. Birebir örgütlediğimiz çalışmalarımızı ve katıldığımız eylemleri değerlendirdiğimizde aslında ne demek istediğimiz çok rahat anlaşılacaktır. Bu eylem ve etkinliklere katılımın esasını direkt temasta olduğumuz kitle oluşturmaktadır. Sanal medyadan oluşan ilginin algısal düzeyi, oradan gelen kitlenin sınırını belirlemektedir. Yine oluşan sınırlı ilgiyi geliştirmek ve ileri taşımak ancak doğrudan örgütlenme çalışmaları ile mümkündür veya mümkün olmuştur.
Dünyada; ama elbette özel olarak ülkemizde yaşanan her gelişmeyi, kitleleri örgütlemenin bir aracı haline getirmek istiyorsak okumalı, araştırmalı, tartışmalı ve anlamalıyız. Değişim dediğimiz her şey tüm toplumda olduğu gibi bizde de bir dizi bilgiyi yüzeysel kavramaya, gördüğü ile yetinmeye sürüklemektedir. Ajitasyonun en kaba hali bu nedenle yaşanmaktadır. Kitlelerin, içinde bulunduğumuz kesimlerin sorunlarını kapsamayan, onlar için bir karşılığı olmayan A/P yöntemlerini aşmak ancak politikleşmekle mümkündür. Her gelişmeye proletaryanın penceresinden bakma özelliğini geliştirebilmek için önce onun çıkarlarını kavramak zorundayız. Bunu bilmediğimiz, bilince çıkarmadığımız durumda kalıplaşmış cümleler kurmaktan öteye geçemeyiz. Sanal medyanın sunduğu sınırlı sözcüklere sıkışan propaganda faaliyeti kadar oluşturacağımız bilinç bizi daha ileri değil olanla yetinmeye götürecektir. Bunu aşmak için, görevlerimizi kitlelerle birebir ilişki için kavramayı başarmalı ve bu görevleri layıkıyla ve özellikle de kitlelerle yerine getirmenin yollarını aramalıyız.
