Süreler doldu. Her şeyin bittiğine dair resmi açıklamalar da yapıldı. Yine de… orman hâlâ için için yanıyor. “Su, Orman, Toprak” (Jal, Jangal, Zameen) sloganı hâlâ yankılanmaya devam ediyor. Ormanın bağrını delen canavar makinelere karşı Adivasiler hâlâ dimdik ayakta. Düne kadar onlara destek olan isyancı kardeşler (Maoistler-çn) ordusu bugün görünmeyebilir… Köylerin etrafında silahlı kamplar (karakol ve kalekollar, çn) mantar gibi türemiş olabilir… Ancak, bu topraklara kök salmış varlığını söküp atmak o kadar da kolay değil. Çünkü o hâlâ mücadelenin tam içinde. Baskılara asla boyun eğmeyen bir isyan bayrağıdır o.
“Kagar Operasyonu”nun hedefine ulaştığını ve devrimci hareketin artık sadece bir tarih olduğunu söyleyen yöneticiler, şimdilerde ormanı ele geçirmek için can atıyorlar. Doğal kaynakları sömürmek için maden şirketlerini ormanın üzerine salıyorlar. Onlarca yıldır ormana adım atamayan büyük şirketler… şimdilerde “kardeşlerin” olmadığı bu ormanı işgal etmek için harekete geçiyor. Fakat oradaki Adivasiler, ayaklarının altındaki toprağı kaybetmeye hiç de niyetli değiller. Odisha’da Vedanta şirketine karşı patlak veren halk mücadelesi bunun en taze örneğidir. Niyamgiri’den Hasdeo’ya, Surjagarh’dan Saranda’ya kadar Dandakaranya’nın tüm ormanlık bölgelerinde Adivasi halkı maden kazılarına karşı ayaklanıyor. Copları ve kurşunları hiçe sayarak büyük bir direniş sergiliyorlar.
Ama hükûmet “her şey yolunda” diyor. Her şeyin iyi olduğunu iddia eden hükûmet, halkın dikkatini Adivasi mücadelelerinden başka yöne çekmek için şimdi yeni bir şarkı tutturdu. Naksalizm yüzünden moderniteden uzak yaşayan Adivasilerin hayatlarını artık aydınlatacaklarını söylüyorlar(!) Ormanı dış dünyayla bağlayarak kalkındıracaklarını belirtiyorlar. Bunun için de “turizm” sloganını ağızlarından düşürmüyorlar. Bir zamanlar birleşik Andhra Pradesh’in Başbakanı olarak Nara Chandrababu Naidu, turizm dışında hiçbir “izm”in geleceği olmadığı argümanını öne sürmüş ve halk tarafından reddedilmişti. Şimdi ise merkezî hükûmet de aynı argümanla ortaya çıkıyor.
Bu, ülkenin doğal kaynaklarını yağmalamaları için şirketlere kırmızı halı seren yeni bir politikadır. Kanla sulanmış toprakları, parfüm kokulu yeni bir kılıkta gösterme komplosunun şimdiki adı turizmdir. Akbabalar gibi üşüşen maden şirketlerine tüm maden zenginliğini altın tepside sunmak için turizm maskesi takma hikâyesidir bu. Hükûmet, silahlı kuvvetlerin koruması altında yürütülen para avına “turizmin gelişimi” gibi şirin bir isim taktı. Şu anda Bastar’da olan da tam olarak budur. Hindistan hükûmeti, Tamil kurtuluş mücadelesinin sahnesi olan Jaffna’yı turistik bir bölgeye dönüştüren Sri Lanka hükûmetinin izinden gidiyor.
Onlarca yıl kardeşlerin dolaştığı Chhattisgarh, Jharkhand, Odisha, Andhra-Orissa sınırı ve Telangana’daki Mulugu ormanlık alanlarında şimdi yeni girişimler başlatılacak. Düne kadar devrimci hareketin merkezi olan Bastar’ı şimdi turizm haritasına yerleştirme çabaları başladı. Bastar’da “Kabile Turizmi Çemberi” geliştirme adı altında planlar hazırlanıyor. Güvenlik güçlerinin kampları arasında “eko-turizm” projeleri doğuyor. Dün Maoistlerin şehit anıtlarının durduğu yerlerde yarın muhtemelen turizm reklam panoları yükselecek. Telangana’daki Mulugu ve Andhra-Orissa sınır bölgelerinde de benzer değişiklikler yaşanıyor. Teslim olma politikaları adı altında hükûmetler, silah bırakan teslimiyetçilere (çn) turizm bölümünde iş vereceklerini söylüyor. Turist rehberi ve tatil köyü personeli olarak istihdam sağlayacaklarını belirtiyorlar. Telangana hükûmeti halihazırda teslim olan birkaçını orman rehberi olarak atadı bile. Ancak hükûmetler ne kadar teşvik açıklarsa açıklasın, teslim olanların hayatları güvenlik güçlerinin daimi gözetimi altında geçmek zorundadır.
İşin aslı şudur: Ormanın derinliklerine uzanan geniş yollar turistler için değil, oradaki tepeleri öğütüp maden zenginliğini taşıyacak damperli kamyonlar içindir. Adivasi köylerinin ortasında biten oteller ve tatil köyleri yerel halka istihdam sağlamak için değil, onların varlığını silip süpürecek kültürel saldırılar içindir. Turizm maskesi altında maden zenginliği bol olan ormanlık alanların stratejik olarak ele geçirilmesi, yine turizm kisvesi altında silahlı kuvvet kamplarının genişletilmesi, onlarca yıllık halk mücadelelerinin izlerinin silinmesi ve toprağın ticari bir metaya dönüştürülmesi, şu anda yürütülen komplonun ta kendisidir. Yarın öbür gün turizmden elde edilecek gelirler de yine şirketlerin kasasına gidecek; her şeyini kaybetmiş yerel Adivasi halkının eline hiçbir şey geçmeyecek.
Bastar’da bugün bile yüz binlerce Adivasi içler acısı koşullarda yaşıyor. Adivasi hakları adına var olan yasaların hiçbiri uygulanmıyor. Hükûmetlerin gözünde Adivasiler, tıpkı bir müzedeki sergilenen tuhaf nesnelerden ibarettir. Adivasi dans gösterilerini şehirlilerin eğlencesi seviyesine düşüren bugünkü durum, gözlerimizin önünde cereyan eden karanlık bir tarihtir. Böyle yöneticilerin Adivasilerin refahını gerçekten arzuladığına nasıl inanabiliriz ki? Güvenlik güçlerinin onlarca yıldır Maoistlerle mücadele bahanesiyle Adivasilere yaptığı zulümler saymakla bitmez. Yüzlerce Adivasiyi katlettiler. Kadınlara tecavüz ettiler. Köyleri baştan aşağı ateşe verdiler. Binlerce Adivasiyi asılsız davalarla suçlayıp hapishanelere tıktılar. Hükûmet şimdi, bu denli büyük bir şiddete tanıklık etmiş topraklara turizm adı altında yeni yaldızlar sürüyor.
Sri Lanka’da Tamil Kaplanları hareketini kan gölünde boğduktan sonra Mullaitivu gibi bölgelerde yaşanan vahşeti örtbas ederek, oradaki savaş anıtlarını turistik merkezlere dönüştürdüler. “İşte Tamil Kaplanları’nın lideri burada yaşıyordu, bu savaş tankını Tamil Kaplanları yapmıştı, yıkılan bu duvarların altında yüzlerce Tamil Kaplanı öldü…” diyerek oranın kanlı tarihini turistlere tanıttılar. Şimdi Bastar’da da aynı formül hazırlanıyor. Bu, yerel Adivasileri kendi topraklarından sürgün edip yerli ve yabancı turistler için lüks tatil merkezleri kurma girişimidir. “İşte Maoist komutan burada düştü, Naksalitler Adivasi çocuklarına burada ders veriyordu, işte Maoistlerin anıtları buradaydı…” diyerek muhtemelen yarın bu yeni turist rehberleri Dandakaranya’yı turistlere böyle tanıtacaklar.
Fakat… Burada turizm eğlence demek değildir, sömürünün bir silahıdır. Savaş alanlarını gezi merkezlerine dönüştürmenin ardındaki asıl amaç, toprağın asıl sahiplerinin o topraklardaki haklarını ayaklar altına almaktır. Bastar gibi bölgelerde turistik tatil köyleri inşa ediliyorsa, bu, oradaki halkın direnişini bastırmak ve paramiliter güçlerin koruması altında maden mafyasına yol açmak demektir. Şu an döşenen yollar üzerinden şirketler maden zenginliklerini taşıyıp götürecekler. Turizm adı altında yürütülen bu “Savaş Turizmi”, aslında çevreye ve insan haklarına yönelik bir saldırıdır.
Sri Lanka’da savaşın bitmesinin üzerinden on yıllar geçmesine rağmen Tamil-Sinhal birliği hâlâ sağlanamadı. Turizm sektörü çiçek açıp gelişse bile bir halkın yüreğindeki yara iyileşmedi. Tıpkı turistlerin Prabhakaran’ın sığınağı önünde selfie çekmesi gibi… yarın öbür gün turistler yemyeşil ormanın içine sızan kamplarda, masum çocukları kurban alan silahların önünde de fotoğraf çektirebilirler. Yarın yollar genişleyecek, tatil köyleri yükselecek, turist trafiği artacak. Ancak hiçbir turizm, o yollarda kuruyan kana ve kaybedilen hayatlara cevap veremeyecektir.
Bu yazı avaninews.com sitesinden alınmıştır. Yeni Demokrasi tarafından çevrilmiştir.
